بدون ویرایش

قصه‌ی ما مجموعه‌ای از تلخیها بود.
هر چند فصلهایی هم بود که می‌تونستیم شادتر بنویسیمش.

قدر مطلق آدمها

یه کم زیر صفر با یه کم بالای صفر فرق چندانی نداره. فقط زیر صفر یه خط کنارته که میتونی بهش تکیه کنی!‏

کتیبه‌های گمشده (17)

عادت‌ ِدل‌شکستن، شاید از جواب دادن به همین سوال احمقانه آغاز می‌شود:
«کوچولو، مامانتو بیشتر دوست داری یا باباتو؟»

نقطه، سر ِ خط

از سر خط شروع کردن فقط یه بلوفه.
وگرنه تمام سرخط‌ها وسط یه متن‌ان،
که اول و آخرش همیشه دست تو نیس!

لحظه‌های شیرین

بیرازم از رویین تن شدن،

که لذت مرهم را از یادم می‌برد.

خودویرانگر

مستبدند خاطرات؛
ناخوانده جاخوش می کنند،
و ذهن را به برده گی می برند.
خوب می دانند شوریدن ِ تو، به مسلخ رفتن ِ خود ِ توست.

بي شرف نيا

الان شده حاجي - قبلا وليد مست لايعقل بود

خوبی و بدی 3

خوبی و بدی ایام اینه که می گذره

اینجا که من هستم ... (2)

می شود مصدرها را اینطوری صرف کرد

بودم
بودی
بودیم

هستم
نیستی
نیست اَم

مسنجر

دو نفر پشت چراغ‌هاي سبزشان انتظار مي‌كشند،

تا بالاخره يكي از چراغ قرمز درونش عبور كند،

و بگويد «سلام!».

قيد رهايي

گاهي آدم محتاج اعتقاد به قيدهايي‌ست محال،

مانند «هميشه»، «هرگز» و «فقط»،

تا غير محال‌ها بدست آيند و از دست نروند.

در اين نزديكي

دنيا چه بزرگ است وقتي مي‌شماري:آدم‌ها و فاصله‌ها را
اما عجيب كوچك است هنگامي كه آن سوي اين اعداد
كسي به انتظارت نشسته باشد،‌ در فاصله‌اي كه تنها به اندازه يك دنياست

دل تنگي

گاهي دلم بي‌تاب آدم‌هايي‌ست كه پاك‌دامن نيستند
اما دامانشان امن‌ترين پناهگاه دنياست

من و خودم

كاغذهايم را بخشيده‌ام به سبزي فروش و قلمم را به كودكي كه روي خاك لاو* مي‌نوشت
كم و بيش به آنها نيازي نيست
ديگر اين داستان است كه مرا مي‌نويسد

*Love

فريب

خيلي وقت‌ها قالبي داري كه با آن روابطت را شكل مي دهي. ولي امان از وقتي كه بخواهي رابطه‌ي شكل گرفته را به زور به قالبي ديگر بكشي

خواست ناخواسته

فرق است ميان اينكه چيزي را انتخاب كني يا تنها تحملش كني؛ و ناگزيرند روزهايي كه انتخابت را تحمل مي‌كني.

نطلبيده مراد نيست

تواضع بيش از حد شما را به حساب حماقتتان مي‌گذارند و محبت بي تقاضا را به حساب وظيفه

تصوير مُرده

.سال‌هاست كه خودم را در آينه نديده‌ام. چه فايده وقتي تصويري كه به من زل زده،‌ من نيستم

حيات دوم

اگر تناسخ وجود داشته باشه آرزو مي‌كنم بعد از مرگم تو كالبد يه كامپيوتر حلول كنم كه هم
shift+del
داره،‌هم
Ctrl+z

نگفتني

نياز دارم گاهي نباشي